ARGENTYNA - SŁOŃCE I WIATR

Każdy kto się choć trochę interesuje Argentyną nie mógł nie słyszeć o Asado, które jest częścią argentyńskiej tradycji tak samo jak picie mate i oglądanie seriali. Nie mogę napisać tutaj że jest to taki odpowiednik grilla, bo moi argentyńscy przyjaciele w najlepszej sytuacji obrażą się na mnie ale mogą też wyciągnąć bardziej bolesne konsekwencje. Przede wszystkim co podkreślają Argentyńczycy jet to przede wszystkim spotkanie przy stole, rodzaj biesiady na którą zaprasza się często kilkanaście osób z rodziny, czasem z sąsiedztwa i znajomych. Z reguły też to zapraszający ponosi większość kosztów, ale zasadą jest żeby odwdzięczyć się za zaproszenie organizując również asado. Nic za to nie stoi na przeszkodzie żeby przynieść ze sobą wino, sałatkę albo chleb. Oczywiście podstawą nie są powyższe produkty, podstawą jest krowa lub baranek, najlepiej zabite tuż przed wrzuceniem mięsa na ruszt -parilla (parilla to bardzo często nazwa restauracji gdzie podają mięso z rusztu). Oczywiście rzadko kiedy piecze się całą krowę, albo baranka. Baranek w całości jest tradycyjnie kupowany do przygotowania wigilijnej wieczerzy. Często pieczony jest na specjalnym wbitym w ziemię pręcie, mięso krowy piecze się zaś na rozgrzanym wcześniej ruszcie, nigdy nad ogniem tylko nad żarem -brasa. Tuż przed podaniem tnie się mięso na mniejsze kawałki i taca z nimi okrąża stół a każdy nakłada sobie upatrzony fragment mięsa. Czuwający nad parillą asador jest zawsze jeden, zawsze mężczyzna, i zawsze otrzymuje brawa, choć moim zdaniem nie zawsze zasłużone. (Dużo zawsze w jednym zdaniu) Oprócz mięsa krowy i baranka, które często występują w duecie podczas asado, piecze się również chorizo i morchillę. Chorizo to taka surowa kiełbasa wieprzowa specjalnie na asado , zaś morchilla to taki odpowiednik polskiej kaszanki, też robiony z krwi wieprzka, tylko chyba bez kaszy. Czasem do składu dołącza kurczak. Wspomniane wcześniej dodatki nie są zbyt wyszukane. Sałatka to z reguły tylko sałata i pomidor plus oliwa i ocet, raz tylko pojawiła się ensalada rusa czyli sałatka warzywna była to wigilia. Do tego chleb i czerwone wino -im lepsze tym lepiej. Piwo raczej nie pojawia się podczas asado, ale jest to raczej kwestia preferencji Argentyńczyków niż zasad. Asado z reguły kończy się grubo po północy i ciężko jest się podnieść z krzesła po wielogodzinnym mięsnym maratonie, za to powrót piechotą do domu jest bardzo wskazany. Na drugi dzień spokojnie można nic nie jeść, spodziewać się jednak można telefonu od przyjaciół żeby pomóc w dojadaniu resztek z poprzedniego wieczora, których często wystarcza na kolejne posiedzenie. Argentyńczycy uwielbiają asado i nie potrzebują do tego wcale okazji ani dużego towarzystwa. Parilla znajdzie się wszędzie, każdy dom, camping, hotel, park, posiada to cudowne a jakże proste urządzenie. Pamiętam taka sytuację kiedy wysiadaliśmy z auta Dantego, który zabrał nas na stopa i umawialiśmy się na wieczór na jakąś kolację, zapytałem to w jakiej restauracji się spotkamy? Zarówno Dante jak i moja dziewczyna Rocio popatrzyli na mnie jak na ufoludka, jaka restauracja, spotykamy się na asado.
Będę szczery, nie podzielam tej fiksacji Argentyńczyków. Lubię siedzieć w ciemnościach z dziewczyną nad gotującym się kotletem z cielęciny, popijać wino podczas gdy tłuszcz skapuje na rozgrzany popiół :), ale nie widzę w tym wcale dużo większej filozofii niż w naszym polskim grilowaniu. Jakbym grilował co tydzień to pewnie nie mógłbym patrzeć na zwyczajną, podobnie było w Argentynie, gdzie czasami byłem już znudzony tym kawałkiem wołowiny i sałatką z pomidorem. Prawdę powiedziawszy jak na wigilię zrobiliśmy z Rocio ruskie, to większość gości była co najmniej zszokowana że w ogóle jest jakieś dodatkowe danie oprócz baraniny. Miałem z tego niezła satysfakcję że wprowadziliśmy w ten standardowy jadłospis jakieś urozmaicenie.
W kwestii słynnej argentyńskiej wołowiny mogę powiedzieć, że to też różnie bywa. Czasem jest naprawdę pyszna, mięciutka i krucha -blandito, ale zdarzała się i taka którą trzeba było żuć jakieś 10 minut przed połknięciem a przez następnych parę dni ciągle znajdowałem jeszcze kawałki mięsa między zębami. Może to była jakaś krowa emigrantka.
Na koniec dodam że z powodu hiperinflacji i niby poprawiającej się sytuacji narodu, przynajmniej na prowincji asado wcale nie jest takim znowu powszechnym zjawiskiem. Tam asado służy często do zdobywania głosów w wyborach lokalnych. Określenie "kiełbasa wyborcza" ma tam trochę inne, bardziej dosłowne znaczenie.